Ogłoszenia

Dzisiaj pierwsza niedziela Wielkiego Postu. Kończą się właśnie trwające od Środy Popielcowej Kwartalne Dni Modlitw o Ducha Pokuty. Warto przytoczyć przy tej okazji słowa Błogosławionego Jana Pawła II: „Rozpoczynający się okres Wielkiego Postu jest okazją do bardziej intensywnej modlitwy i wielkodusznej pokuty dla ubłagania Boga o łaskę nawrócenia serc i dar pokoju w sprawiedliwości dla wszystkich ludzi. Zwracam się do wszystkich wiernych […], by czas przygotowania do świąt wielkanocnych poświęcili modlitwie o pokój i spełnianiu czynów braterskiej solidarności wobec ludzi cierpiących”. Starajmy się, aby owoce duchowe, jakie w tym czasie otrzymamy, promieniowały wokół nas, a trud stawania się lepszymi ofiarujmy także za innych, zwłaszcza za tych, którzy obrażają Pana Boga i za to nie przepraszają, oraz za pokój na świecie.

13 lutego, to Środa Popielcowa, rozpoczynająca okres Wielkiego Postu. Na znak nawrócenia i pokuty nasze głowy zostaną posypane popiołem. Msze Święte w tym dniu o godzinie 7.oo; 10.oo i 18.oo. Ofiary zbierane na tacę przeznaczone będą na potrzeby naszej archidiecezjalnej Caritas, która wspiera potrzebujących. Polecam ją ofiarności Parafian! Przypominamy, że w Środę Popielcową obowiązuje wszystkich post ścisły, polegający na powstrzymaniu się od potraw mięsnych oraz na ograniczeniu jedzenia. Tego dnia możemy zjeść trzy posiłki, ale tylko jeden z nich do syta. Post ilościowy obowiązuje wiernych od 18 do 60 roku życia. Natomiast wstrzemięźliwość od potraw mięsnych obowiązuje wszystkich od 14 roku życia, bez górnej granicy wieku. Kościół jednak zachęca, aby w praktykę postu wprowadzać także tych, którzy w sensie ścisłym nie są do niego zobowiązani. Pamiętajmy też, że Wielki Post jest tak zwanym „czasem zakazanym” dla wszelkich hucznych wesel, zabaw i dyskotek. Powstrzymajmy się też w tym świętym okresie pokuty od picia napojów alkoholowych.

W dzisiejszą niedzielę warto sobie uświadomić, że jako wierzący w Chrystusa, należący do wspólnoty Kościoła, wszyscy jesteśmy prorokami, każdy z nas dla siebie wzajemnie. Niezależnie od tego, czy jesteśmy rodziną, znajomymi, czy przyjaciółmi. Opisane w dzisiejszej Ewangelii wydarzenie z Nazaretu pokazuje, że to zadanie wcale nie jest takie proste. Trudno, niezmiernie trudno jest głosić Ewangelię wśród swoich. Jednak jedno jest pewne, że warto, a nawet z obowiązku wszędzie trzeba głosić słowa Mistrza: w szkole, na uczelni, w domu, w sąsiedztwie, w pracy, podczas zabawy i wypoczynku, nawet na dyskotece. Czy to utopia? Czy też tak uważasz, jak wielu, którzy „porwali się z miejsca i wyrzucili” Jezusa ze swego serca, umysłu, domu, szkoły, pracy, życia? „Wy jesteście solą dla ziemi – mówi Chrystus. – Lecz jeśli sól utraci swój smak, czymże ją posolić? Na nic się już nie przyda, chyba na wyrzucenie i podeptanie…” (Mt 5,13). Pomyślmy o tym!

Dzisiejsza niedziela, ostatnia niedziela stycznia, tradycyjnie jest obchodzona w Kościele jako Światowy Dzień Trędowatych, ustanowiony w 1954 roku. Wiemy, jak stara i straszna w skutkach jest ta choroba. Starajmy się więc pomóc, aby dotknięci nią byli leczeni w poszanowaniu ludzkiej godności i wolności. Dziś na świecie trędowatymi opiekują się głównie chrześcijańscy misjonarze. W imieniu Pani Barbary Rajczyk, misjonarki, która tydzień temu przybliżyła nam sytuację trędowatych w Indiach składam podziękowanie za złożone ofiary do puszek na wsparcie opieki nad trędowatymi. Zebrano 4361,38 zł.

Dziś przypada wspomnienie błogosławionego Jerzego Matulewicza bpa.

W dzisiejszą niedzielę obchodzimy Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy. Wiele rodzin przeżywa ból rozłąki z najbliższymi, którzy wyjechali w poszukiwaniu pracy. Otoczmy ich dzisiaj szczególną modlitwą. Wykorzystajmy ten dzień, aby uczyć się rozumieć innych – oni też są ukochanymi dziećmi Bożymi, naszymi braćmi.

Wspomnienie wydarzenia nad Jordanem, gdzie Pan Jezus przyjął chrzest, a także gdzie Bóg potwierdził, że jest On Jego Synem, kończy okres Narodzenia Pańskiego. Od jutra w liturgii rozpoczyna się tak zwany okres zwykły, w ciągu roku. Jednak tradycyjnie przedłużamy śpiewanie kolęd do 2 lutego, czyli do święta Ofiarowania Pańskiego, zwanego u nas świętem Matki Bożej Gromnicznej, które bezpośrednio wiąże się z Bożym Narodzeniem.

Wspominając chrzest Pana Jezusa w Jordanie, myślimy także o naszym chrzcie, który jest początkiem i fundamentem naszego chrześcijańskiego życia, czyli naszej przyjaźni, komunii z Panem Bogiem. W tym sakramencie otrzymaliśmy godność przybranego dziecka Bożego i dar Bożej miłości. Zostaliśmy też włączeni do wspólnoty Kościoła. Przyjęcie chrztu jest dla nas jednocześnie wielkim zobowiązaniem. Musimy bowiem podążać drogą coraz większego upodabniania się do Chrystusa, to znaczy kochać Go coraz więcej i uczyć się od Niego, jak kochać bliźnich. Jeśli nasza komunia z Bogiem będzie coraz doskonalsza, jako chrześcijanie będziemy stawać się ludźmi wyczulonymi na piękno duchowe i moralne, rozmiłowanymi w tym, co szlachetne, wartościowe, prawdziwie wielkie.
Zatrzymajmy się na moment przy chrzcielnicy w naszym kościele, aby podziękować za dar dziecięctwa Bożego, ale także zdać sobie sprawę z naszej odpowiedzialności za budowanie Kościoła na ziemi, za głoszenie innym Chrystusa i zachwycanie naszą wiarą. W to dzisiejsze święto zapytajmy samych siebie: czy moja wiara rzeczywiście jest godna zachwytu?